ما که بلد نیستیم

چند روز پیش از یکی از آشنایان پرسیدم، چرا در اوقات فراغتت به کلاس زبان نمی روی؟ خیلی راحت پاسخ داد: از روی تنبلی.... بعد برای این که نشان دهد بهانه ای هم دارد، گفت: آخر نمی دانم به کدام کلاس زبان بروم. اما خودش هم می دانست که دارد بهانه تراشی می کند. همان روز با یکی از دوستانم در مورد سرمایه گزاری صحبت کردم و بهش پیشنهاد کردم که بخشی از پول هایش را به گردش بیاندازد، تا در آینده تا این حد نگران حقوق عقب افتاده اش نباشد. بدون لحظه ای مکث گفت: من که بلد نیستم چگونه و کجا سرمایه گزاری کنم؟
او به دلیل موقعیت شغلی اش، چند ماه حقوق عقب افتاده داشت و حالا ته حسابش خالی شده بود، او حاضر بود که به جای برنامه ریزی برای سرمایه گزاری، پول اندکی را که طی سال های گذشته پس انداز کرده است، ظرف مدت کوتاهی، برای پرداخت بدهی ها و خرج های روزانه اش تا ته بخورد.
او خودش چند سال پیش طرح ایجاد صندوقی را داده بود که هر عضو 2000 تومان به آن وارد کند و به وقت نیاز از آن استفاده کند. این ارقام کوچک 200.000 تومان شد و به پیشنهاد من در بازار بورس سرمایه گزاری شد. بعد از دو سال، ما 1.200.000 تومان داشتیم، بدون این که از آن برداشت کنیم یا پولی به آن وارد کرده باشیم.
او این ماجرا را می دانست، اما به محض این که شنیده بود بازار سهام خراب شده و چون خودش هم راهی بلد نبود، حاضر شده بود تمام آن پول را از دست بدهد.

خیلی از ما با این که برای نرفتن به کلاس زبان، نداشتن آدرس کلاس خوب را بهانه نمی کنیم، اما به راحتی به دلیل این که بلد نیستیم سرمایه گزاری کنیم، از سود هایی که می تواند نصیبمان شود چشم می پوشیم

من آمادگی آن را ندارم که به دلیل نادانسته هایم، هر روز تاوان پس بدهم.