راه و رسم كارآفرينان، راه ثروت مند شدن را مي آموزد

در سايت تالار بورس، موضوعي را ايجاد كرده بودم به نام كارآفرينان اقتصاد ايران
در آن، از زندگي جد بزرگم نوشته بودم كه با جيب خالي شروع كرده بود و تا زمان ورشكستگي، هدفش را دنبال كرده بود. از هدف بزرگش، نامي ماند كه با آن زندگي مي كنم: متحدين
او از زماني كه خود و خانواده اش را از زير آوار زلزله قوچان نجات داد، دريافت كه براي موفقيتش به يك چيز مي انديشد: اتحاد و در طول حياتش هم اين هدف را از ياد نبرد.
از دست فروشي شروع كرد و زماني كه به دليل اشتباه شريكش، هستي اش را باخت، چند دهانه مغازه، تنها بخشي از دارايي بزرگ اش بود. كارگاه توليد كفش از ديگر دارايي هايش محسوب مي شد: كفاشي حاج ولي و پسران
او هميشه براي خودش كار مي كرد. اما برخلاف كساني كه كار براي خودشان را با زحمت زيادي كشيدن و همه كارها را خودشان انجام دادن، اشتباه مي گيرند، او آدم هاي زيادي را دور و بر خودش داشت كه برايش كار مي كردند و او كار شخصي اش را كنترل مي كرد تا جريان دارايي هايش هميشگي باشد.

زماني هم به ورشكستگي افتاد كه شريكش، بيش از اندازه و توان مالي مجموعه اشان، از اعتبار (چك) استفاده كرد. بدهي بالا آمده اي كه در ازايش تنها يك برگ چك غير قابل وصول در اختيار داشتند، هستي شان را به خاكستر تبديل كرد.
البته در اين داستان نكته ديگري هم هست:
به همان اندازه و شايد بيشتر از آن كه مهم باشد چگونه مالي را به دست مي آوري،‌ مهم است كه چگونه آن را نگهداري مي كني
در چند نوبت مي خواهم حكايت هايي را از كارآفرين ها بنويسم تا شايد رسم آن ها را از ميان خاطره شان بتوانم كشف كنم.